Λίβανος

ΟΙ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ

Η απόπειρα στρατιωτικής συνεργασίας ανάμεσα στους επαναστατημένους Έλληνες και τους εμίρηδες του Λιβάνου (με προεξάρχοντα τον Μπασίρ Σιχάμπ Β’) μας υπενθυμίζει πως ο φιλελληνισμός και ο φιλελευθερισμός δεν ήταν αποκλειστικά ευρωπαϊκό φαινόμενο.

Οι πρόγονοι του εμίρη ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι αλλά είχαν αλλαξοπιστήσει και ο ίδιος είχε γεννηθεί χριστιανός. Στην αρχή της επανάστασης ήρθε σε επαφή με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη μέσω του εμπόρου Χατζηστάθη Ρέζη, ο οποίος μετέφερε στον αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας τα επαναστατικά αισθήματα των εμίρηδων του Λιβάνου και την επιθυμίας τους να αποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό. Ο Ρεζής επανέλαβε την πρόταση στην ελληνική κυβέρνηση το φθινόπωρο του 1824. Οι Έλληνες θα έστελναν πολεμικά πλοία για να συμβάλλουν στην απελευθέρωση του Λιβάνου, ενώ ο Μπασίρ θα ενίσχυε τον ελληνικό αγώνα με χιλιάδες στρατιώτες και άλογα.

Οι διαπραγματεύσεις, που διεξάγονταν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μεσολογγίου δεν κατέληξαν σε επίσημη συνεργασία, διότι η διαφαινόμενη ολοκληρωτική επικράτηση των Οθωμανών στην Ελλάδα καθιστούσε αδύνατη την αποστολή δυνάμεων στον Λίβανο. 

Εντούτοις ήταν φανερός ο ενθουσιασμός των προκρίτων, των εμίρηδων και του απλού λαού του Λιβάνου για τον ελληνικό αγώνα. Η τελική αποτυχία του εγχειρήματος δεν μειώνει καθόλου τη σημασία της πρόθεσης των Λιβανέζων να συμβάλλουν στον κοινό αγώνα κατά της οθωμανικής καταπίεσης και απολυταρχίας.

Μοιραστείτε το: